Manuel Barreiro Ouro

Canteiros e artistas da Terra de Montes e ribeiras do Lérez

ESTA INFORMACIÓN PODE TER ERROS

  • Autor: Antonio Rodríguez Fraíz

  • Imprime: Gráficas Portela S. L. – Loureiro Crespo, 57 – Pontevedra

  • ISBN: 84-300-8284-0

  • Depósito Legal: PO. 319-82

  • Montaxe portada: Antonio Míguez Montes

  • Comisión de Cultura da Excma. Deputación de Pontevedra e Concellos de Cerdedo e Forcarei

Manuel Barreiro Ouro

Mestre artesán, nado en Forcarei, rueiro de Sorribas, o 15 de xaneiro do 1917, fillo de Enrique e Estrela.

Achámonos diante dun artesán dos meirandes da Terra de Montes na aitualidade; pois a súa laboura abrangueu todos os ámetos: sancristán, labrego, musico tamborileiro, carpinteiro, carteiro urbán, fotógrafo e reloxeiro, facendo todo ben.

Sobrancea na aitualidade como fotógrafo e reloxeiro con obradoiro aberto na sua casa de Forcarei, amosando nas duas aitividades un arte arrequintado.

No 1936, déulle sona máis alá do país galego un reloxio de buxo que foi premiado pola Diputación de Pontevedra, na sesión do 12 de maio do 1937. Sinala as horas de todos os países, os días, as lúas, os meses, os anos, as epaitas e non sei cantas cousas mais. Cando traballaba, ás horas en este cursidoso artefacto un dos que se achaban sempre presentes, ademirando ó artista foi o esgrevio patriota galego, diputado o Congreso dos Diputados, Antón Alonso Ríos que, naquel intre, 1936-1937, achábase en Forcarei, como criado polo caldo e pouco pan, de unhas mulleres, vestido de farrapos, co nome de Aframio e nacionalidade portuguesa, escondido así dos falanxistas e guardia civil Desiderio —sementador do terror na bisbarra— que o percuraban pra asesinalo; en Forcarei estivo namentras non tivo chanza de fuxir pra Bós Aires, tamén porque os seus de Silleda o podían axudar algo, en Bós Aires estivera dende os primeiros anos da vida e alí tivo o pasamento o 1980 este grande patriota galego, un dos fundadores do Partido Galeguista, galardoado no 1980 co pergamiño de honra do Pedrón de Ouro.

O noso artista e seu pai, se ben non chegaron a descobrir a auténtica persoalidade de Alonso Ríos matinaban, dados os coñecimentos que amosaba: bó enseño, intrés polas cousas e por ler os xornales inda que fosen vellos, etc., coidaron que ben podía sere un frade fuxido ou outro siñor nas mismas condicións, xa que debaixo dos farrapos de probe Aframio ollábase unha limpeza non adoitada nos esmoleiros cotidiáns, ademais porque a xente ollábao lavarse cando se achaba gardando as vacas das velliñas da Ponte.

amosan o seu arte arrequintado. No 1982, o pobo de Forcarei fíxolle unha homaxe a este fillo esgrevio polo seu bon facer artístico e de servicio o mismo como empregado de Correos.

Artigos relacionados