O harmonio de Pedre

No lugar de Pedre consérvase un harmonio. A información sobre este instrumento foi achegada por Sonia Barros, veciña da parroquia e coñecedora da súa historia recente.

Segundo o seu testemuño, o harmonio non pertence á igrexa, xa que foi doado expresamente para San Esteban, patrón de Pedre, e quedou a disposición do pobo. Na actualidade, o instrumento xa non funciona, mais consérvase como unha peza de grande valor histórico.

O harmonio presenta un moble de madeira, de liñas sinxelas, propio dos modelos fabricados entre finais do século XIX e as primeiras décadas do XX. A caixa é rectangular e de tamaño medio, pensada para ser tocada en posición sentada. Nos laterais do instrumento dispón de dúas asas de madeira, pensadas para facilitar o seu transporte e movemento dun lugar a outro de maneira sinxela.

Na parte frontal inferior destacan os dous pedais, cos que se accionaba o fol para introducir aire no interior do instrumento e facer soar as linguetas metálicas. O teclado é de cor branca e negra, cun número estándar de teclas, aínda que algunhas presentan signos evidentes de desgaste, pequenas fendas e perda parcial do recubrimento. Sobre o teclado consérvase a tapa abatible de madeira, que permitía protexelo cando o instrumento non estaba en uso. Na parte superior obsérvase tamén unha pequena estrutura de madeira, pensada para a colocación das partituras, que se replega para poder pechar a tapa superior.

O estado xeral do moble é aceptable, aínda que mostra buratos de polilla e marcas do paso do tempo: rozaduras, perda de brillo no verniz e alteracións na madeira. O mecanismo interior, responsable da produción do son, é o que se atopa actualmente inutilizado.

Tal e como lembra Sonia Barros, foi doado por un veciño para uso do pobo de Pedre con motivo das celebracións de San Esteban. Non se conservan datos precisos sobre o uso concreto que tivo, aínda que é probable que estivese destinado a acompañar os cantos relixiosos e a dar soporte musical a misas e actos solemnes.

Este tipo de instrumentos resultaba especialmente útil en parroquias rurais, onde non sempre había organista nin órganos de tubos, e o harmonio ofrecía unha alternativa máis económica, portátil e sinxela de manter.